Δασική οξιά – Fagus Sylvatica

Φυλλοβόλοδέντρο μεγάλου μεγέθους , ύψους 30-35 μέτρων με κόμη σε νεαρή ηλικία κωνική ενώ όταν το δέντρο γεράσει μετατρέπεται σε πλατιά θολωτή. Είναι είδος που το συναντούμε σε ψυχρά κλίματα, χρειάζεται εδάφη νωπά ,με πολύ οργανική ουσία και πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία, επίσης απαιτεί σταθερά μεγάλο ποσοστό υγρασίας του αέρα ενώ είναι ανθεκτικό στη σκιά περισσότερο από όλα τα πλατύφυλλα. Στην Ελλάδα απαντάται στα ψηλά βουνά απο το όρος Οξιά και Βορειότερα .

Ερυθρελάτη – Picea Abies

Δέντρο ύψους 40-60 μέτρα με κωνική κόμη. Αναπτύσσεται σε διάφορα εδάφη αρκεί να υπάρχει μεγάλη υγρασία στον αέρα και στο έδαφος. Θεωρείται ημισκιανθεκτικό είδος και είναι ευπαθές σε παγετούς κατα την νεαρή ηλικία. Είδος συχνό στην Ευρώπη, στην Ελλάδα εμφανίζεται μόνο σε μεγάλα υψόμετρα στα βουνά της Ροδόπης (Ελατιά και Ζαγκρατένια της δράμας Δασική Πεύκη – Pinus Sylvestris Δέντρο ψυχρόβιο κωνοφόρο μεγάλου ύψους 20-40 μέτρων. Έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται σε όλα τα εδάφη, και είναι ανθεκτικό σε παγετούς και σε καύσωνες. Το βρίσκουμε στη χώρα μας μόνο σε μεγάλο υψόμετρο στα βουνά της Βορείου Ελλάδας, και συγκεκριμένα στο Περιβόλι Γρεβενών , στα Πιέρια, Όλυμπο, (θέση Φούρνος), Βέρμιο, Βόρας Αριδαίας, Λαϊλιά (Σέρρες), Όρβηλο , Ροδόπη.

Πλατάνι – Platanus Orientalis

Δέντρο πλατύφυλλο ύψους 20-30 μέτρα με πλατιά σφαιρική κόμη και οριζόντια κλαδιά. Αναπτύσσεται σε έδαφος βαθύ υγρό πλούσιο σε θρεπτικές ουσίες και αντέχει σε εναλλαγές υγρασίας. Και το βρίσκουμε μέσα σε ρέματα, κοντά σε όχθες ποταμών χαραδρώσεις σε όλη την Ελλάδα . Στη Κρήτη εμφανίζετε (σποραδικά σε κάποιες περιοχές) μια ποικιλία η οποία δεν ρίχνει το χειμώνα τα φύλλα του.

Κουκουναριά – Pinus Pinea

Το πεύκο με την χαρακτηριστική μορφή της κόμης, σε νεαρή ηλικία το δέντρο έχει σχήμα περισσότερο σφαιρικό ενώ τα μεγαλύτερης ηλικίας έχουν περισσότερο ομπρελοειδή μορφή. Είναι φωτόφιλο είδος , και μάλιστα περισσότερο από όλα τα είδη των Ελληνικών πεύκων. Αναπτύσσεται σε όλα τα είδη των εδαφών εκτός από τα εκτός απο τα πολύ συμπαγή αργιλλώδη. Το συναντάμε σε αρκετά μέρη της Ελλάδος όπως στη Δ. Πελοπόννησος, Αττική Εύβοια , Νάξο, Σκόπελο. Σκιάθο. Χαλκιδική.

Κυπαρίσσι – Cupresus sempervirens

Δέντρο ύψους 20-30 μέτρα , υπάρχουν δύο ποικιλίες α) Cupresus sempervirens var pyramidalis, με κλαδιά ισχυρά που πλησιάζουν στο κορμό και σχηματίζουν πολύ οξεία γωνία Β) Cupresus sempervirens var horizontallis με κλαδιά λεπτά που απομακρύνονται απο τον κορμό σχεδόν οριζόντια. Φυσικά δάση σχηματίζει μόνο η οριζοντιόκλαδη ποικιλία , στην Μ Ασία Συρία, Β Περσία, Κύπρο, Ρόδο Μήλο, Κρήτη, Σάμο και Χίο Στην Ελλάδα καλλιεργείτε από τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα. Είναι θερμόβιο και ξηρόβιο αναπτύσσετε σε φτωχά και ξερά εδάφη όπου έχει και πολύ καλή αντοχή.

Λεύκη Μαύρη – Pupulus Nigra

Φυλλοβόλο δέντρο με ύψος 20-30 μέτρα , κορμός χοντρός και κόμη έντονα πλατιά. Το είδος αναπαράγεται με μοσχεύματα. Αυξάνει σε καλά ,αργιλώδη πλούσια σε χούμο εδάφη και είναι είδος φωτόφιλο. Στην χώρα μας εμφανίζεται παντού στα ρέματα και στις όχθες ποταμών και λιμνών.

Λεύκη Τρέμουσα – Pupulus tremula

Φυλλοβόλο δέντρο με ύψος 15-20 μέτρα , τα φύλλα έχουν τέτοια κατασκευή ώστε κινούνται με ελαφριά πνοή του ανέμου (από αυτό πήρε το όνομα της «τρέμουσα» ). Το είδος πολλαπλασιάζεται με ριζοβλαστήματα και σπόρους και όχι με μοσχεύματα. Είναι Φωτόφιλο είδος , αυξάνεται καλά σε νωπά και υγρά εδάφη, και αντέχει σε παγετούς και σε καύσωνες. Στην Ελλάδα το συναντούμε κυρίως στις ορεινές περιοχές.

Λεπτοκαρυά – Corylus Avellana

Φυλλοβόλος Θάμνος ύψους 3-5 μέτρα , σπάνια μικρό δέντρο. Ο καρπός είναι τύπου κάρυο (φουντούκι) φαγώσιμο, που ωριμάζει τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. Αναπτύσσεται σε σκιαζόμενες θέσεις , σε καλά εδάφη δροσερά και χαλαρά. Στη πραγματικότητα το συναντούμε μέσα σε ρεματιές στις περιοχές δηλαδή όπου εξασφαλίζουν τα παραπάνω κριτήρια. Στην Ελλάδα υπάρχει σε όλα τα δάση κυρίως μέσα σε ρέματα.

Ιπποκαστανιά – Aesculus Hippocastanum

Φυλλοβόλο δέντρο μέτριου μεγέθους , ύψους 20-30 μέτρων με κόμη πλατειά κυκλική και πυκνή. Ανθίζει το Μάιο και Ιούνιο ενώ μερικές φορές ανθίζει και για δεύτερη φορά το φθινόπωρο, ο καρπός του ωριμάζει το Σεπτέμβριο -Οκτώβριο . Έχει πολλές απαιτήσεις από το έδαφος , συναντιέται μόνο σε καλά εδάφη πλούσια με θρεπτικά συστατικά με αρκετή υγρασία και καλά αεριζόμενα . Το φως και η θερμοκρασία παίζουν μικρότερο ρόλο στην ανάπτυξη του . Φύεται σε όλες τις Βαλκανικές χώρες, και στη χώρα μας στα βουνά της Μακεδονίας , Θεσσαλίας, Ηπείρου, Φθιώτιδας και Ευρυτανίας. Κατάλληλο και για δενδροστοιχίες στις αστικές περιοχές αλλά και πολύ όμορφο για κήπους. Δεν έχει σχέση με την καστανιά η οποία ταξινομείτε σε άλλη οικογένεια φυτών.

Σφενδάμι Πλατανοειδές – Acer Platanoides

Δέντρο φυλλοβόλο ύψους 15-25 μέτρα, με φύλλα όμοια με του πλατάνου (από όπου πήρε και το όνομα). Χρειάζεται εδάφη με αρκετή υγρασία ασβεστούχα ή πηλώδη, ενώ παρουσιάζει καλή αντοχή στη σκιά (κυρίως τα νεαρής ηλικίας δέντρα). Το συναντούμε στα βουνά της Μακεδονίας , Θεσσαλίας , Στερεάς Ελλάδος και Πελοποννήσου.

Σημύδα – Betula pendula

Φυλλοβόλο δέντρο ύψους 20-25 μέτρων . Ο κορμός στα μεγαλύτερης ηλικίας δέντρα σχηματίζει λευκό λεπτό ξηρόφλοιο το οποίο κόβεται σε εγκάρσιες λωρίδες σαν φύλλα χαρτιού. Είναι ψυχρόβιο είδος , συναντιέται στα μεγάλα υψόμετρα των βουνών της Βόρειου Ελλάδας. (Ροδόπη , Φαλακρό όρος , Παγγαίο, Βόρα, Πάϊκο. Αναπτύσσεται καλύτερα σε βαθιά νωπά πηλοαμμώδη εδάφη , μπορεί να το βρούμε όμως και σε ξηρές θέσεις.. Είναι ιδιαίτερα φωτόφιλο είδος , με απαιτήσεις σε φως μεγαλύτερες από όλα τ α άλλα πλατύφυλλα.

Φράξος Ο Ψηλός – Fraxinus excelsion

Φυλλοβόλο μεγάλο δέντρο 20-40 μέτρων με πλατιά κόμη. Έχει μεγάλες απαιτήσεις σε φως (φωτόφιλο) και μικρές σε θερμότητα. Στην Ελλάδα εμφανίζετε μόνο στη Ροδόπη.(Ενώ υπάρχουν πληροφορίες απο παλιότερες πηγές οτι εμφανιζόταν και σε άλλα μέρη της χώρας.

Ψευδοακακία – Robinia Pseudoacacia

Φυλλοβόλο δέντρο μέτριου μεγέθους , ύψους 20-35 μέτρων η φυσική γεωγραφική του εξάπλωση είναι στη Βόρειο Αμερική , στην Ευρώπη καλλιεργείτε από το 17ον αιώνα. Παρουσιάζει καλή προσαρμογή σε πολλούς τύπους εδαφών, αντέχει σε πολύ φτωχά και ξηρά εδάφη όμως για να έχει καλή και γρήγορη ανάπτυξη χρειάζεται βαθιά , χαλαρά, μέτρια νωπά εδάφη. Άνθη λευκά κατά την περίοδο Απρίλιο- Μάιο , ο καρπός ωριμάζει το Οκτώβριο–Νοέμβριο . Έχει πολλές απαιτήσεις σε φως (φωτόφυλλο) ενώ η θερμοκρασία παίζει μικρότερο ρόλο στην εξάπλωση του είδους . Συχνά εξαπλώνεται στο γύρο χώρο με ριζοβλαστήματα γεγονός που πολλούς τους ενοχλεί. Μετά απο καταστροφή με φωτιά η αναγέννηση είναι άμεση (με ριζοβλαστήματα) γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για περιοχές που καίγονται συχνά.

Σορβιά Αουκοπάρια – Sorbus Aucuparia

Δέντρο φυλλοβόλο ύψους 15-20 μέτρα. Παράγει ραγοειδείς καρπούς που όταν ωριμάσουν έχουν κίτρινο χρώμα με κόκκινες παρειές και είναι φαγώσιμοι. Είναι απαιτητικό είδος και αναπτύσσεται σε βαθιά νωπά και πλούσια σε θρεπτικές ύλες εδάφη. Ανήκει στά φωτόφιλα είδη με εξαίρεση τα νεαρής ηλικίας δέντρα που δίχνουν να αντέχουν περισσότερο στη σκιά. Είναι είδος της Νότιας Ευρώπης, Β. Αφρικής και Μ Ασίας , στην σχεδόν παντού μέσα στα δάση Δέντρο μέτριο έως μεγάλου ύψους 15-25 μ. Χρειάζεται έδαφος βαθύ και χαλαρό πλούσιο σε θρεπτικές ουσίες, επίσης είναι είδος ημισκιόφυτο και ευαίσθητο στο ψύχος. Στην Ελλάδα φύεται στα δάση της Μακεδονίας και της Θράκης.

Ίταμος – Taxus Baccata

Δέντρο αειθαλές ύψους 10-15 μέτρων . Οι βελόνες των κλαδιών αλλά και ο καρπός είναι δηλητηριώδες . Είναι σκιόφυτο είδος και καταλαμβάνει την πρώτη θέση από άποψη αντοχής στην σκιά από όλα τα ελληνικά είδη των δασικών δέντρων. Αναπτύσσεται σε υγρά η δροσερά εδάφη σε όλη την ηπειρωτική χώρα , Σάμο , Σαμοθράκη και Εύβοια.

Ιτιά Λευκή (αγριοϊτιά) – Salix alba

Φυλλοβόλο δέντρο. Δέντρο ,μέσου μεγέθους , ύψος από 7 έως 25 μέτρα. Συχνά το συναντούμε σε φτωχά απο θρεπτικές ύλες αμμώδη εδάφη τα οποία όμως εχούν πάντα πολύ υγρασία, κυρίως μέσα σε ρέματα και κοντά σε ποτάμια ή λίμνες.. Είναι είδος που αντέχει σε εδάφη που εποχιακά κατακλύζονται με νερό. Εκτός από το νερό χρειάζεται και πολύ φως για να αναπτυχθεί .

Κέδρος -Cedrus Atlantica

Δέντρο κωνοφόρο μεγάλου ύψους 35-40 μέτρα, με γαλαζοπράσινες σκληρές βελόνες μήκους1, 5 έως 2,5 εκ. Έχει γρήγορη ανάπτυξη και πολύ μικρές απαιτήσεις από το έδαφος ,αναπτύσσεται πολύ καλά στα ασβεστολιθικά εδάφη της Μεσογείου. Είναι είδος που υπάρχει σε φυσική εξάπλωση μόνο στη Κύπρο όπου σχηματίζει εκτεταμένα δάση.00

Πυξάρι – Buxus Sempervirens

Θάμνος αειθαλείς και σπανιότερα μικρό δέντρο ύψουσ έωσ 8 μέτρα. Συλλοβόλο δέντρο ύψους 20-25 μέτρων . μεγαλύτερες απο όλα τ α άλλα πλατύφυλλα. Αναπτύσσεται κυρίως σε φτωχά εδάφη ασβεστολιθικών και οφειτικών πετρωμάτων, ενώ είναι είδος που έχει μεγάλη αντοχή στη σκιά (σκιανθεκτικό). Η εξάπλωση είναι σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα μέσα στά δάση και στα νησιά Εύβοια , Λέσβο, Σύρο και Κρήτη.

Γαύρος – Caprinus Betulus

Φυλλοβόλο δέντρο ανθεκτικό στην σκιά και με ύψος 15-20 μέτρα. Χρειάζεται βαθιά, γόνιμα, δροσερά εδάφη. Είναι είδος που αντέχει στους παγετούς. Το συναντάμε σε όλη την Ελλάδα μέσα στα δάση. Πολλές φορές λόγω της υποβάθμισης του εδάφους και την βόσκησης συναντιέται σε μορφή θαμνώδη, σχηματίζει σε μίξη με άλλους θάμνους (πχ πουρνάρι, Fraxus orrnus κτλ ) πυκνούς θαμνώνες. Λόγω της ικανότητας να αντέχει στη ξηρασία χρησιμοποιείτε πολύ και στην Ελλάδα , προτείνετε ακόμη και η χρήση σε κήπους όπου έχει πολλά πλεονεκτήματα.

Δασικό πεύκο (Pinus silvestris)

Κωνοφόρα αειθαλή φυτά με ελαφρά αρωματικό βελονοειδές φύλλωμα με κιτρινοκόκκινο φλοιό, και μεγάλο ύψος που φτάνει και τα 50 μέτρα. Τα κουκουνάρια του είναι μικρά και ωοειδή, χρώματος γκριζοκάστανου. Ο κορμός του ίσιος με μεγάλες ρωγμές. Βρίσκεται σε μερικά όρη της βορείου Ελλάδας και όταν είναι γέρικο γυμνώνεται αφήνοντας μία τούφα στη κορυφή του. Το ξύλο του είναι γνωστό με την ονομασία κόκκινη ξυλεία, ερυθρωπό εσωτερικά και σκληρό, και χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για τη παρασκευή ξυλοπολτού για χαρτί, στις οικοδομικές κατασκευές και στη ναυπηγική.Αναπτύσσονται σε φτωχά εδάφη και ηλιόλουστες θέσεις. Οι νανώδεις ποικιλίες χρησιμοποιούνται σε βραχόκηπους και συνθέσεις, ενώ τα δένδρα μεμονωμένα και σε συστάδες. Τα τυπικά είδη πολλαπλασιάζονται με σπορά, ενώ οι ποικιλίες με εμβόλια. Έχει μέτριες απαιτήσεις σε νερό. Αντέχει στα άλατα της θάλασσας.

Ρόμπολο (Pinus leucodermis)

Aειθαλή, ρητινοφόρο κωνοφόρο δένδρο με σταχτίλευκο φλοιό, ενώ οι βελόνες του σχηματίζουν τούφες στις άκρες των κλαδιών. Ο κορμός είναι χοντρός και ίσιος, το ίδιο και τα κλαδιά. Βρίσκεται σε πετρώδη και ορεινά εδάφη στη Βόρεια Ελλάδα.Φυτρώνει στα ψηλά βουνά της Βόρειας Πίνδου και Δυτικής Μακεδονίας και στον Όλυμπο. Εξαιτίας του αρωματικού του ξύλου είναι ιδανικό για την κατασκευή βαρελιών. Χρησιμοποιείται επίσης στην κατασκευή διαφόρων εργαλείων γιατί δεν σαπίζει.

Η αμπελιτσιά (Zelcova abelicea)

Tο «Ανέγνωρο δέντρο» είναι φυλλοβόλο, με ύψος να φτάνει ως 10μ. Είναι δέντρο ενδημικό της Κρήτης. Κάποτε σχημάτιζε δάση στα τρία μεγάλα βουνά του νησιού. Το είδος περιλαμβάνεται στην Οδηγία 92/43 της Ε.Ε.

Το κεφαλλονίτικο έλατο (Abies cephalonica)

Δάση κεφαλλονίτικου έλατου υπάρχουν και στα βουνά της Κεντρικής και Ν. Ελλάδας. Τις τελευταίες δεκαετίες απειλούνται από ξηρασίες και διάφορες ασθένειες.Το κεφαλλονίτικο έλατο έχει ιδιαίτερη δασοβοτανική ιστορική αξία, αφού εντοπίστηκε για πρώτη φορά στο Μεγάλο Βουνό της Κεφαλλονιάς. Η πρώτη μάλιστα αναφορά στο κεφαλλονίτικο έλατο προέρχεται από χάλκινο νόμισμα μιας από τις 4 αρχαίες πόλεις της Κεφαλλονιάς, των Πρόννων και αναπαριστά κώνο ελάτης στη μία όψη.
Στους ειδικούς έγινε γνωστό από τα σττέρματα που έστειλε το 1824 στην Αγγλία, ο Άγγλος κυβερνήτης του νησδηλ. χωρίς υβριδισμούς από άλλα είδη ελάτης, όπως συμβαίνει στις άλλες περιοχές της Ν. Ελλάδας, όπου επίσης εμφανίζεται). Τέλος έχει οικονομική σημασία λόγω της ικανότητας του να αναπτύσσεται και να δημιουργεί εκμεταλλεύσιμα δάση σε ορεινές, άγονες και άνυδρες ασβεστολιθικές εκτάσεις. Για το λόγο αυτό η προμήθεια σπόρων του κεφαλλονίτικου έλατου έχει προσελκύσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον.ιού Napier. Τα σπέρματα καλλιεργήθηκαν και το δέντρο περιγραφηκε από τον Loudon, από τον οποίο έλαβε το επιστημονικό όνομα Abies Cephalonica.Το κεφαλλονίτικο έλατο έχει επίσης ιδιαίτερη γενετική σημασία, διότι, αν και αποτελεί ενδημικό είδος του ελληνικού χώρου, μόνο στην Κεφαλλονιά, λόγω γεωγραφικής απομόνωσης, εμφανίζεται ως αμιγές είδος .

Θαλασσόκεδρος (Juniperus macrocarpa)

Άλλοτε σχημάτιζε δάση σε όλες σχεδόν τις αμμώδεις παραλίες. Σήμερα κινδυνεύει, λόγω της ανάπτυξης του τουρισμού στις παραθαλάσσιες περιοχές.

Κουκουναριά (Pinus pinea)

Tα φυσικά δάση με κουκουναριές στην Ελλάδα περιορίζονται σε λίγες μόνο περιοχές, όπως ο Σχινιάς, η Στροφυλιά και η Σκιάθος. Η φυσική αναγέννηση του είδους έχει περιοριστεί πιθανώς λόγω των κλιματικών αλλαγών.

Πλάτανος (Platanusorientalis)

Tα δάση αυτά αναπτύσσονταν κοντά σε ποτάμια και ρεματιές. Η επέκταση της γεωργικής γης περιόρισε την έκτασή τους και για το λόγο αυτό έχουν τεθεί υπό καθεστώς προστασίας (οδηγία 92/43 της Ε.Ε).

Κρητικός φοίνικας (Phoenixtheophrastii)

Πολύ σπάνιο είδος φοίνικα που φυτρώνει στη Ν. Κρήτη και στη Ν.Δ. Τουρκία. Λόγω της σπανιότητάς του, προστατεύεται από την Ε.Ε.

Το Κυπαρίσσι (Cupressussempervirens)

Δάση κυπαρισσιών υπάρχουν μόνο στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα και στη Σάμο. Ένα τέτοιο φυσικό δάσος στο Έμπωνα της Ρόδου έχει κηρυχθεί «Μνημείο της φύσης».